Imię to słowo w rzeczowniku, które określa “nazwę” człowieka. Na całym świecie w mitologii, legendach jak i folklorze uważano, że poznanie imienia lub nazwy danej osoby lub rzeczy, dawało pewien rodzaj władzy nad tą rzeczą lub osobą. Właściwość tę wykorzystywano też (i do dziś się wykorzystuje) w różnego rodzaju rytuałach magicznych, gdzie paląc zioła wymawia się w danym celu na głos imię człowieka lub nazwę przedmiotu.

Mit brytyjski - legenda o Królu Arturze, głosi, że w czasach rycerskich, za panowania Króla Artura, powszechnie przyjmowało się, że rycerz, który przegrał pojedynek musi ujawnić swoje imię rycerzowi, który go wygrał. Uważano wtedy, że wyjawienie swojego imienia przed pojedynkiem prowadzi do utraty honoru. Wyjątkiem był tutaj rycerz Gawan, który uważał się za największego z rycerzy króla Artura (jego wujka) i za sprawę honoru stawiał sobie ujawnienie swojego imienia przed pojedynkiem, jako że nie była to dla niego hańba.

Według zwyczaju, nie jest to więc tylko mit, po przegranej walce i ujawnieniu swojego imienia, przegrany rycerz często pytał o imię rycerza, który wygrał pojedynek. Jeśli okazało się, że wygrany rycerz jest silniejszym i sławnym wojownikiem, wtedy przegrany zachowywał twarz pomimo porażki. Przegrana ze znanym, lepszym rycerzem nie przynosiła wstydu. Jeśli jednak okazywało się, że mniej znany rycerz pokonał tego bardziej znanego, ten ostatni pokrywał się hańbą.