Wanda - geneza tego imienia nie jest do końca wyjaśniona. Przypuszcza się, że pochodzi ono od starosłowiańskiego słowa „węda” (kiedyś wymawiane z „a” nosowym), co znaczy wędka. Kolejna hipoteza wskazuje na litewskie pochodzenie imienia Wanda, od słów „vandene” – rusałka lub „vanduo” – woda, fala. Mówi się również o niemieckim pochodzeniu – od słowa „Wenedka” – Łużyczanka, Słowianka. Niektórzy badacze wyprowadzają je także od nazwy plemienia Wandalów.

W naszych czasach kojarzy się głównie z legendą o prehistorycznym władcy Kraku i jego córce, która „nie chciała Niemca”. W rzeczywistości i tę historię i miano prawdopodobnie wymyślił Wincenty Kadłubek. Imię Wanda zaczęto nadawać dziewczętom dopiero w XIX wieku, kiedy nastała moda na powieści historyczne, gdzie imię to występowało bardzo często. Cieszyło się popularnością do końca lat pięćdziesiątych XX wieku. Obecnie pojawia się niezbyt często, zwykle jako drugie imię. W USA występuje miano Vendy, jednak nie ma ono nic wspólnego z polską Wandą – pochodzi bowiem od hinduskiej nazwy jednego ze storczyków.

Imię Vanda występuje w językach angielskim, francuskim, niemieckim i hiszpańskim. Żadna święta ani błogosławiona nie nosi imienia Wanda. Najbardziej znane kobiety noszące to imię: Wanda Rutkiewicz – alpinistka i himalaistka, Wanda Wasilewska – działaczka komunistyczna, Wanda Chotomska – pisarka, autorka książek dla dzieci, Wanda Wiłkomirska – skrzypaczka, Wanda Warska – piosenkarka.